Het moment dat jij vertrok met die grote bus, weg uit Belgenland, moest ik denken aan hoe prachtig onze aankomst in Spanje was deze zomer. Na een rit van meer dan 12 uur, amper geslapen in een krampachtige houding op buszitjes die niet breed, niet zacht en niet verstelbaar genoeg zijn, kwamen we om 6 uur 's ochtends aan in het stadje Calella. Zés uur 's ochtends! We mochten ons gerief in een zaaltje achterlaten en kregen, zoals onze medevakantiegangers, een plannetje van de omgeving. Om 14u zouden we de sleutel van onze kamer krijgen, tot dan konden we doen wat we wouden. Verwarring en slaperig, zo zaten we daar. Het was zelfs nog donker!!

We plaatsten ons aan een groenplastieken tafeltje bij het zwembad om op het desbetreffende plannetje te kijken en uit te vissen wat we konden gaan doen. En toen besloten jij en ik onze eerste wandeling naar het strand te maken. Andere schoenen aantrekken, ontbijt in de rugzak en op weg. Het stadje was rustig en de hemel begon langzaamaan lichtblauw te kleuren. Ookal was het doodsvroeg, ondertussen half 7, het was reeds aangenaam warm. Mijn trui kon ik openritsen en mijn benen kregen geen kou in mijn driekwartbroek.

Het strand was prachtig: geen mens te bespeuren en een zonsopgang aan de horizon. Palmbomen langs een soort wandelpad slash dijk en verderop een speeltuintje. Nog wat meer gebestudeer van het plannetje (wat later dé leidraad bleek te zijn van onze vakantie), waarop ik zag dat een plaatselijk marktje net die dag, net op dat moment bezig was. Dat leidde tot ons besluit om verder te wandelen langs het strand en een ommetje te maken langs de kerk. We verkenden de binnenstraatjes terwijl de locale bevolking stilletjes aan wakker werd. We zagen waar welke winkel zich bevond (Wat belangrijk was voor mij!) alsook de plaatselijke Spar. Die prachtige eerste Spaanse ochtend eindigde op een terrasje met een koffie voor mij en een cola voor jou. En dat was nog maar het begin.

Het leven zit vol oeien. Vooral in mijn leven en vooral tijdens de examens. Wat oeien zijn, vraag je je af? Dat wordt je snel duidelijk als je de oeien leest die ik in de voorbije drie studeerweken heb verzameld:

 

- Oei in slaap gevallen op mijn cursus

- Oei mijn wekker niet gehoord

- Oei het is al 11u

- Oei ik moet naar het toilet (dat komt ervan, als je hele dagen liters thee, water en tao drinkt)

- Oei thee gemorst op mijn cursus... sh*t wat stond hier nu?

- Oei mijn bed is zo zacht...

- Oei mijn blaadjes zijn weggewaaid! (als je buiten leert en de wind komt op)

- Oei verbrand (idem)

- Oei ik heb geen trui meegenomen, ah het zal wel zonnig zijn morgenochtend (niet dus! stond ik daar op mijn kot, zonder trui)

- Oei ik nies (niet echt oeiig, wel vervelend natuurlijk)

- Oei heb ik al gegeten? Hoe laat is het? Welke dag is het vandaag??!!

 

En toepasselijk voor deze dag: Oei moest ik vandaag gaan stemmen? (haha nee geintje, ik ben natuurlijk wel gaan stemmen)

Wat doen twee psychologen in spé op een vervelerig avondje tijdens de examens? Juist! (of fout) Ze spelen een klein woordspelletje met psychologische termen. De deal tussen T. en mij was simpel: om beurt een deel van de hersenen opnoemen en wie na een tijdje geen meer weet, is verloren. Het begon eenvoudig met de grootste hersendelen: frontale lob, temporale lob. Daarna werden o.a. de hypocampus, de pons en de primaire visuele cortex genoemd. Het ging verder met de amygdala, reticulaire formatie, diencephalon en de basale ganglia - T. moest ondertussen al zijn éigen hersendelen gebruiken om te kunnen vorderen in het spel. Ik daarentegen had nog een hele lijst in die van mezelf zitten. Hij gaf uiteindelijk op. "Tectum, tegmentum, putamen, nucleus caudatus, striatum!" riep ik, als bewijs van mijn kunnen. Op naar het volgende.

Hetzelfde concept, maar nu met stoornissen die letterlijk vermeld stonden in de DSM. Voor de leken onder jullie is dit de Diagnostic and Statistical Manual of mental disorders, kort gezegd een boeksken mee wa datter allemaal mee u kan mis zijn. De majeure depressie, middelenmisbruik, schizofrenie en alle persoonlijkheidsstoornissen werden er direct doorgejaagd. Ook de dissociatieve stoornissen, angststoornissen en stoornissen in de impulsbeheersing moesten eraan geloven. Rarara, ook deze keer bleef ik als laatste overeind.

En toen besloten we om het over een andere boeg te gooien. We grepen de DSM er letterlijk bij (Jep, behoort tot ons universitair boekenpakket en - het zal je waarschijnlijk verbazen - is slechts een boekje van 20 cm op 10) en we keken wie zich voor één dag de slimste mens ter wereld kon noemen. Na de "Wat weet je over ..." kreeg de andere twee minuten de tijd om de vijf belangrijkste trefwoorden of kenmerken van de betreffende stoornis op te noemen. Wat nog niet zo gemakkelijk was! In de eerste ronde haalden we beiden slechts 2/5, in de tweede ronde 3/5. Ikzelf won de ronde van de depressieve episode met niet enkel alle vijf trefwoorden op te noemen, maar door gewoon álle kenmerken op te sommen die vermeld werden, meestal zelfs in de oorspronkelijke verwoording van de DSM. Alweer een overwinning langs mijn kant.

 

En nu weten we ook meteen wat het nut is van die hele universitaire psychologische richting.

2010 is een rotjaar!

Ik heb het hele jaar nog niets anders gedaan dan gestudeerd, amper met succes. Ik had nog nooit zo weinig examens (5), doch heb ik me nog nooit zo slecht kunnen concentreren (0,0). Straks is het intersemestriële vakantie en zijn al mijn vrienden weg, ook weer fijn.

 

Niet dat ik mijn best niet doe hoor, integendeel. Ik probeer vanalles: op mijn kamer studeren, op mijn kot studeren, aan de nieuwe livingtafel studeren, met tao studeren. Ik beperk mijn internetverbruik tot het minimum, niets helpt. In plaats van klinische theorieën en data-analysemethoden vult mijn hoofd zich met dagdromen, het mentaal herinrichten van mijn slaapkamer en het bedenken hoe paars/rood mijn muur wel is. He-mel-ter-gend.

En als ik dan eens echt, maar dan ook écht goed bezig ben, dan flitst er een of andere gedachte door mijn hoofd met een activiteit die ik dan eerst moetmoet uitvoeren, vooraleer het denken eraan verdwijnt. Zoals bedenken dat ik thee wil, mijn handen eens moet wassen, een haarrekkertje nodig heb, eens wil checken of die grijze broek nu hier in mijn kleerkast hangt of ik die op mijn kot heb gelaten - en al die dingen moeten NU gebeuren. Noem het obsessief-compulsief, het benoemen en bemeesteren neemt de angst niet weg. (Hé, toch fijn dat blijkbaar een beetje leerstof blijft hangen!)

En 't is nooit goed: schema's maken en ze niet halen wegens concentratiegebrek en je dan schuldig voelen. Of schema's maken en ze wel halen en dan verbaasd zijn dat je de leerstof al beheerst terwijl je examen nog twee dagen veraf ligt en je alsnog schuldig voelen omdat er wel iets verkeerd móét zijn. Verwarrend hé allemaal. Zo voel ik me ook.

 

Gelukkig ken in mijn prioriteiten en blijft mijn focus liggen op studeren en niet ander amusement, zoals uitgaan bijvoorbeeld. Goddank beleef ik daar geen tijdsverlies mee.

Toen ik die ochtend doezelig traag mijn ogen open deed, leek alles op niets. maar het duurde niet lang tot de herinnering een lichte schrik omheen mijn hart sloeg en ik het benauwd kreeg. Ik woelde wat door de lakens, liep daarna wat verward rond in mijn slaapkamer. Ik moest hier weg.

Snel en daadkrachtig nam ik mijn gsm en verstuurde ik een berichtje naar mijn potentieel pad naar de vrijheid, om mijn hoofd wat ruimte te geven. Ik hoopte op weinig, verwachtte een nee en bedaarde een beetje. Doordat er niet meteen reactie kwam, durfde ik het aan om in de keuken ontbijt te gaan nemen. Zonder getreuzel nam ik ontbijtgranen en haastte me terug naar mijn kamer - waar het nog ietwat relatief 'veilig' was. Luttele minuten later kondigde een kort getril een antwoord aan: een toestemming!! Alsof er opeens een gigantische poord open ging die een waai van zuurstof binnenliet, schoot ik in gang. Ik greep wat spullen bijeen, sprong onder en weer vanonder de douche. Jas, sleutels. De deur achter me toeslaan voelde op zich al bevrijdend.

Ik vlucht.

Als men aan kersverse ouders een "Proficiat hé, geniet er maar van want de tijd gaat vlug" wenst, wil dat dan zeggen dat mijn ouders nu niet meer blij zijn met mij?

 

Eigelijk. Denk daar maar eens over na.

Tegen een koppel met een pasgeboren baby, die al de hele tijd huilt en stinkt, zeggen dat ze NU moeten genieten want straks begint de miserie hé.

Psychologisch niet verantwoord.

Ik ben een beetje niet-graag alleen.

Ik kan me best goed bezighouden 'op m'n eentje'; als ik bezig ben in mijn kamer aan het rommelen en mijn meubels een nieuwe plaats geef, of op mijn bed een hele hoop kersvers afgeprinte foto's te sorteren, of zelfs in de keuken een culinair experiment aan het volbrengen ben als mutti even de deur uit is - en het gemors niet ziet. Ik kan best een avondje alleen thuisblijven, een dagje alleen als de rest van het gezin op familiewandeling is, op mijn kot vertoeven als de kotgenotes een dagje later komen. Geen probleem. Ik heb wat te doen, ik kan de deur uit, gezellig zo, de boel voor mij alleen.

Maar als ik half-opgesloten zit door de (her)examens en wéét dat de huisgenoten niet de kortste keren thuiskomen (lees: ten vroegste pas ergens de volgende dag), kruipt de angst naar mijn hart. Vorig jaar probeerde ik een weekendje op mijn kot te studeren, maar ik wist niet dat mijn kotgenote die vrijdagavond vertrok. Ze was nog maar weg en het schoot al door mijn hoofd: "Sh*t, nog zolang en dan kan ik pas tegen iemand praten!" "Ik moet hier al die dagen tussen deze zelfde muren blijven zitten!" Dan krijg ik een beetje claustrofobie. Ik ben niet bang van kleine ruimtes, ik ben bang om alléén te zijn in relatief kleine ruimtes waaruit ik kán ontsnappen, maar eigelijk niet mag. Als je moet studeren moet je thuisblijven en doe je niets anders dan studeren. Halverwege de avond werd ik gek en belde mijn moeder op (we lopen altijd terug naar onze moeder): of ze me wou komen halen.

Ze voelde zich dan ook zeer schuldig toen mijn herexamen deze zomer op dezelfde dag viel als de laatste dag van hun weekendje Ardennen. Zij vier dagen op zwier, ik met mijn mond dicht en opgesloten tussen de muren van mijn eigen huis. T. mocht blijven slapen zoveel hij wou, de tv én PS3 verhuisden naar mijn kamer, de tuinmeubels en co stonden klaar indien ik buiten wou leren, ik mocht koken en experimenteren zoveel mijn hartje wou. Maar ik was toch wel héél erg blij toen het allemaal voorbij was, herexamen inclusief.

Zo ook nu. Zolang het licht bleef buiten, kon ik alles nog relativeren, maar nu het begint te schemeren (Ja nu al!) krijg ik een beetje de piepers. Maandag examen, alleen op mijn kot, moet-moet-moet studeren, spreek tegen mezelf en troost mezelf met een uitstapje om brood.

Ze zeggen het hé, boontje komt om zijn loontje. Ik vond het weer geweldig grappig toen er een auto over de witte lijn stond geparkeerd, vlak voor ons livingraam, en de tram niet door kon. Ik had de afwas klaargezet, maar moest echt eerst even ramptoeristen aan het raam. De trambestuurster bleef maar ongeduldig bellen tot de eigenaar van de wagen kwam en stiekem hoopte ik heel erg dat hij gewoon níet kwam zodat de lijnpolitie de wagen moest komen wegslepen. Ik heb nog nóóit de lijnpolitie een wagen zien wegslepen. Dus ik maar kijken en binnenpretjes hebben en hopend op die takelwagen bleef ik loeren... tot helaas de foutparkeerder eraan kwam en snel zijn wagen verzette. Hij riep nog eens sorry naar de trambestuurster en toen was het spectakel gedaan, jammer.

U kan het al raden - of juist nog niet, spannend hé. Toen ik zei dat ik alles aan het klaarzeten was om af te wassen, had ik ook eventjes snel de kraan al opengedraaid. Met heet water. En afwasmiddel erin. Toen ik dus de deur van de keuken openzwierde om mijn huishoudelijke taken verder te zetten, zag ik een GIGANTISCHE HOOP SCHUIM en een STOMENDE WATERVAL! GodzijDANK hebben wij twee afwasbakken, het water stroomde over de middenberm in de tweede bak, anders was het gegarandeerd op de vloer. Dan was het dag uien, dag papieren zak patatjes, dag droge keukenkastjes en hallo moeilijk bereikbare vochtige plekken onder de frigo.

Ik draaide direct de kraan toe en schepte met een cornflakeskommetje wat overbodig water - wat dus zowat alles was! - uit de afwasbak. Het ging natuurlijk niet vooruit en het ergste was nog dat mijn glazen reeds in het kokend heet water lagen. Dus maar één voor één met de hand eruit halen, en eventjes op mijn tanden bijten.

 

Het is mijn eigen schuld, ik moest maar niet zo lachen met andere mensen.

We hadden hier nog nooit zo'n pret.

 

Het begon toen ik in de living kwam; de lichten waren aan, K.'s laptop stond open, maar er was niemand. Ik besloot me achter de zetel te verstoppen. T. kwam binnen - ik zag haar voeten vanonder de zetel - en ik wachtte drie tellen... "WAAAAAARGH!!" Ze verschoot zich een hoedje! :D

Toen zei ik enthousiast van "Kom, kom, we gaan samen K. doen verschieten," en de procedure herhaalde zich.

 

Half tien aan het wafelkraam naast het glazen huis was de afspraak. Maar na een sms met het nieuws dat de jongens wat later gingen zijn, placeerden we ons in de zetels om te praten over ditten en datten (géén gewone ditjes en datjes!). Op den duur werd het zo amusant, dat de tijd werd verloren. Diezelfde tijd ging ook verloren doordat Mamasé werd opgezet en het hele liedje móest worden uitgedanst. Ook Abba moest eraan geloven en we namen hen mee onderweg naar de tram. Toen we na "I wasn't jealous before we met, now every woman I see is a potential thread" de tekst niet meer wisten, was dat maar goed ook, want we veroorzaakten gigantisch veel nachtlawaai met ons plezier.

Wanneer we 's avonds laat terug op het kot aankwamen, deed N. de deur open en slaakte ze een hoge gil met een gezicht dat 'O mijn god daar staat een eng monster!' sprak - ik verschoot héél erg en mijn hart sloeg vier slagen over. Het was maar alsof, de cirkel was rond.