Morgen heb ik een openboekexamen van het vak - hou u vast -  psychoanalytische therapie. De vraag hoe je zo'n examen in godsnaam voorbereidt, is nu even niet aan de orde, ik weet het namelijk nog altijd niet. Vanbuiten leren heeft weinig zin, aangezien je alles wat je maar wil mag meenemen naar je examen (behalve je laptop en je mama). Bovendien staat het antwoord nooit letterlijk in je curus - dat zou heel dom zijn van de prof. Maar desalnietemin moet je de leerstof wel goed beheersen, want je kan op het moment zelf geen tijd verspillen met bladeren en lezen en panikeren omdat je het 'ergens gelezen hebt maar je weet niet meer waar'.

 

Maar ik dwaal af, want ik zei dat die vraag nu niet aan de orde was.

Ik probeer mezelf nog een laatste boost te geven door mezelf op te vragen, maar hoe doe je dat nu precies bij een openboekexamen? Heel simpel, ik open mijn cursus op een willekeurige pagina, lees de inhoud en ga dan een heleboel linken leggen met allerlei andere delen van de cursus - naar 'tschijnt een echte puntencatcher.

Elke mens wordt echter gestuurd door een heleboel onbewuste processen. Stel nu dat ik de laatste twee hoofdstukken pokkemoeilijk vind en (onbewust) liever niet wil herhalen, dan zal mijn onbewuste deze pagina's vermijden en zal ik er naar neigen om mijn boek eerder in het begin en in het midden open te slaan. Dat wil ik kost wat kost vermijden, want op het examen kunnen er ook moeilijke vragen komen.

 

Oplossing: google een random number generator die voor jou de pagina kiest, zo heb je geen last van je onderbewuste.

Ik heb een heel erg goed excuus waarom ik mijn gal niet vaker kom uitspuwen in blogs. Ik heb het namelijk te druk met masterproeven - en dat is helaas geen culinaire term.

 

Het lezen voor en schrijven van mijn masterproef neemt liters en kilo's van mijn tijd af. Genieten van het zonnetje gaat deze vakantie bijna altijd gepaard met studeren of typen. Ik heb er vier dagen speelpleinwerking voor moeten opgeven. Ik zou zelfs kunnen zeggen dat ik blij ben dat de paasvakantie bijna voorbij is, omdat ik daarna legitieme excuses heb op niet meer op elk moment van de dag aan mijn bureau vastgekluisterd te zitten.

 

Maar, ik moet met genoegen melden dat ik, tijdens al dat harde werken, een nieuw woord in aanbieding heb gekregen voor Van Dale.

Kent u dat, refereren? Als je iets opzoekt en informatie gebruikt uit boeken, artikels, websites, noem maar op, voor het schrijven van een eigen tekst, dan moet je aan bronvermelding doen. Je zet erbij waar je wat vond wanneer en van wie het oorspronkelijk is. En als het erg serieus is, moet dat nog eens in een opgelegde lay-out ook: sommige dingen móéten schuin, andere dingen móéten tussen haakjes.

Een masterproef schrijven in ruil voor credits aan de universiteit in het kader van mijn opleiding tot klinisch psycholoog kan je met een gerust hart 'serieus' noemen, en ik heb dus een heleboel opgelegde regels te volgen in het refereren naar onderzoeksliteratuur. En ik zeg het maar eerlijk: soms krijg ik daar het schijt van. Soms heb ik gewoon zin om, in plaats van alle regeltjes nauwkeurig te volgen als een pietje precies, te schrijven in mijn bronlijst:

Weet je hoe dat soort refereren noemt? Playmobielrefereren. Omdat zelfs kinderen zo zonder problemen een masterproef kunnen schrijven.

U kent dat wel (of juist niet): je zet een lekker kopje thee, gloeiend heet, maar laat het even staan (vanwege de gloeiendheetheid). Drie kwartier later zie je plots diezelfde kop thee weer staan, helemaal koud. Dan moet je deze weer opwarmen in de microgolfoven en ondertussen anderhalve minuut lopen slenteren in de keuken voor je éindelijk uw thee kan drinken. En dit overkomt mij zowat elke avond.

 

Wat kan ik zeggen? Ik heb het druk. Ik ben een hardwerkende student en 's avonds (zoals nu) kan ik het beste mijn typwerk uitvoeren. Ik heb zo'n superhandig laptopkussen om zonder problemen in je bed of in de zetel te kunnen laptoppen. Dus ik maak een kopje thee, denk "Oei, warm, warm, heet!", zet vervolgens de tas op mijn nachtkastje en ga als een razende dolle hond aan het (typ)werk. Ondertussen wordt ik helemaal hyper van het scherm en de werklust en dat ik pas na ten vroegste een half uurtje merk dat die tas thee daar onterecht geen aandacht meer krijgt. Dus dan moet ik uit mijn knusse bed, naar de koudgevloerde keuken, wachtend op een herwarmde thee.

 

U ziet, letten op uw thee, het kan belangrijk zijn in het leven.

 

Wat is nog allemaal belangrijk in het leven? Wacht niet langer, ik zal het u verklappen: een goede nachtrust. En een degelijk bed is dan onontbeerlijk. Ik zeg het u, de Ikea van Gent verdient goed aan mij. Want ik heb enkele jaren geslapen op een zetelbed, waarvan ik de lattenbodem en ijzeren staven heb laten doorzakken -en ik ben nogtans niet zwaar- en dat terwijl mijn rug geen vat kreeg op de té zachte matras.

Voor mocht iemand het nog niet door hebben: het staat er, een nieuw bed in mijn slaapkamer thuis. Groot  in alle opzichten (lang, breed, hoog) en inclusief degelijke lattenbodem. Nu nog een ondoorzakkende matras en alles komt in de sjakos. En dan ben ik nog niet eens jarig geweest.

1. Om te beginnen: een laptop. Ik kan er namelijk moeilijk naastkijken, aangezien ik hem momenteel aan het betypen ben. Het was broodnodig, want mijn vorige laptop was af en toe te koppig om zelfstandig op te starten, was traag en verloor vijzen. Letterlijk. Het scherm wiebelde. De batterij hield het bovendien geen twee minuten uit. En zeg nu zelf, daar kan een serieuze masterstudent nu nog niet op werken?

2. Een gsm. Ik geef het toe, ik ben een material girl, maar gelukkig niet into technische snufjes. Hij kostte 70 euro en heeft een uitschuifbaar azerty-toetsenbord. Het heeft godzijdank geen touchscreen, want dat zijn heuse ondingen! De reden voor deze aankoop was wellicht nog broodnodiger dan de vorige: hij viel uit. Terwijl ik een smsje aan het typen was of gewoon als hij in mijn broekzak zat. Ja, zelfs eens toen ik een héél belangrijk telefoontje kreeg! Zo kan een mens toch niet degelijk communiceren in onze maatschappij? Bovendien werd mijn vriendje er gek van dat hij mij niet (en ik hem niet) kon bereiken. Daar doen we het toch voor hé?

3. Vier credits. Voor vier geslaagde examens welliswaar. Ik was er überblij mee, want het was toch wel even stressen - waren mijn antwoorden wel wat ze wouden lezen? Maar het was voldoende en het is alweer een hoofdstuk dat is afgesloten. Ja, oef.

4. De trotse titel van VDS-vrijwilliger. Doe even wat zelfstandig googlewerk, dan bespaart u me wat typwerkt en slaapdeprivatie.

5. Een maand lang De Standaard in de brievenbus, gratis. En ik ben nog oprecht geïnteresseerd ook!

6. Als we verderbouwen op deze interesse en gulzigheid naar informatie: een weetjesscheurkalender 2011, gekregen van 't Lief. Hij weet hoe erg ik mijn gebrek aan algemene kennis vind, dus het was het ideale kerstcadeau.

7. En als kers op de taart: één zeer verwarde start van het nieuwe semester en - het komt altijd samen voor - kopzorgen. De masterproef die moet afgewerkt worden ligt enorm op mijn maag. Er is dat giant groepswerk dat elke week zeer veel denk- en typwerk vraagt. Schema-achterstand: ik kan de artikels voor andere vakken niet lezen wegens de twee bovengenoemde zaken. Het feit dat ik bepaalde dingen mis (sport, vriendentijd) door veel te laat les te hebben (tot 20u). En dan nog gewoon de gedachte dat het studentenleven langzaamaan mijn ding niet meer is. Ik wil aan mijn volwassen leven beginnen, met regelmaat en échte weekends. Ik wil opnieuw Spaanse les gaan volgen, koken in mijn eigen moderne keuken (incl. kruidenkast), een leven met T. en dat king sized bed. Ik wil geld sparen voor citytrips en een supergrote boekenkast. Ik wil het studentenleven opslaan en bewaren voor later, als ik het werkleven even beu ben. Mocht dat mogelijk zijn, zou het leven een stuk gemakkelijker gaan, nietwaar? Maar helaas, ik moet genieten van het nu, want het komt nooit meer terug.

Jeeeej! Het is kerstavond!!

Eigelijk is het nog maar kerstavonddag, maar dat doet er eventjes niet toe.

 

Toen ik nog een ieniemienie kindje was, vond ik Kerstmis gewéldig. Prachtige kerstbomen met gekleurde lichtjes, de hele avond rondhollen met de neefjes (mama's familie) en de volgende dag met neven én nichten (papa's familie) en daarbovenop nog eens lang opblijven en KILO'S cadeautjes open doen.

Daarna werd ik puber en vond ik Kerst oerstom. Die neefjes blijven uiteraard jongens en de andere neven und nichten waren bijna allemaal véél ouder of een ganse klets jonger dan mij. Verveling en verplichting werd me rond de oren gesmeten.

 

Maar toen leerde ik T. kennen en hij wou mijn vriendje zijn en toen we net geen drie jaar samen waren sleurde ik hem voor de eerste keer mee naar mama's familie (kerstavond). Hij is een heel voorbeeldig vriendje, dus de tantes en nonkels vonden hem leuk. Hij is echter ook heel cool, dus ook de neefjes vonden hem leuk. Dubbeldik in orde. De dag erop ging hij wel niet mee naar papa's familie (kerstdag), dus dat bleef natuurlijk stom.

 

Het jaar daarop (net geen vier jaar samen) ging ik op kerstavond mee naar zijn mutti en vati en zus en dat was énorm leuk. Éérst cadeautjes open doen (dat gebeurt bij ons pas op het einde van de avond!), daarna superlekker vegetarisch eten en ten slotte een wel heel grappig spelletje met z'n drieeën. Rond middernacht ben ik afgezakt naar mama's familie (zonder T.), om daar nog eens cadautjes uit te delen (en te krijgen). Op kerstdag ging T. wel mee naar papa's familie.

 

Dít jaar (net geen vijf jaar samen) ga ik vanavond (kerstavond) weer naar T., wat extra gezellig wordt omdat zijn zus nu mijn kotgenote is. :) Na alle kerstrituelen daar, komt T. mee naar mama's familie en daaropvolgend gaat hij morgen mee naar papa's familie. Dit klinkt als een win-win-WINsituatie!

Het overkomt mij wel vaker, en velen van mijn vrienden zullen het al eens gemerkt hebben. Het gaat als volgt:

 

Ik stuur een -al dan niet enthousiast- mailtje naar de ene of andere persoon, vaak gaat het over de les. Niet zelden gebeurt er namelijk een uitwisseling van samenvattingen, inhoudstabellen, papers (als voorbeeld, niet als plagiaat!), groepswerken, .. noem maar op. Dus wat doe ik? Ik zorg voor een mooi begin van de mail: "Beste", "Hoi", "Goeiemorgen", "Gelukkig Nieuwjaar!" of iets anders passends. Daarna leg ik uit waarom ik dit mailtje stuur en wat de bijlage precies is. Ik gooi er nu en dan een grapje in of verwijs naar een actueel feit, maar ik eindig altijd ofwel zeer beleefd "Met vriendelijke Groeten", ofwel zeer vrolijk: "DOEEEEEEEEEEEEEEI", "Vrolijk Kerstfeest!!" of "Veel plezier in Griekenland, vanwege uw állerbeste vriendin."

Verstuur.

 

Daarna stuur ik een tweede mailtje: "En dan nu écht de beloofde bijlage..."

Het was een practicumles ontwikkelingsgerichte psychotherapie. Jep, dat is best een mondvol.

We waren VP's ofte Voorlopige Probleemstellingen (schema's van de problemen van cliënten) aan het overlopen en besproken de causaliteit ervan. De assistent -want in het hoger onderwijs zijn het nu eenmaal geen gewone 'leraars' meer- vroeg: "Hoe zouden we kunnen testen of de leerproblemen van deze jongen te wijten zijn aan de negatieve relatie hij heeft met zijn juf OF het juist andersom is, dat de negatieve relatie met zijn juf een gevolg is van zijn leerproblemen?" (Bent u nog mee?)

Een klasgenoot zei doodleuk, maar zeer onschuldig: "De juf uitschakelen?"

 

 

 

 

 

Voor al wie graag het juiste antwoord wil weten, ziehier: het meisje bedoelde dat als je de juf 'wegneemt' en de leerproblemen aanwezig blijven, de leerproblemen waarschijnlijk de negatieve relatie veroorzaken. Als je bijvoorbeeld kijkt naar de schoolresultaten van deze jongen toen hij een klas lager zat en toen een andere juf had, zullen er nog geen problemen aanwezig zijn. Indien de leerproblemen er het vorige jaar wél al waren, kunnen deze onmogelijk veroorzaakt worden door zijn juf van dit jaar. Belang? Waaraan wordt gewerkt in de therapie: of men het leerprobleem aanpakt of juist de sociale context met de juf.

Ik ben een koffiedrinker.

Ik zeg niet dat ik zo'n tas koffie nodig heb om de ochtend door te komen, noch ben ik iemand die 's morgens een halve liter zet en inslaat voor de rest van de dag of iemand die mensen 'op de koffie' vraag. Wel heb ik af en toe momenten dat ik zeg: "Ja, nu heb ik zin in koffie!"

Ik heb hem het liefst met melk en suiker. En om dingen te vergemakkelijken heb ik een heuse koffiezetmachine op m'n kot staan. Volwassen hé?

 

Nu moet ik toegeven dat ik best wel fan ben van cappuccino. Tijdens het koffie- en desertenmoment durf ik er wel zo-eentje te bestellen. En tot nu toe had ik altijd een doosje oploscappuccino in de kast, voor instant-lekkerheid.  Soms met chocoladepoeder in, jummm.

Maar een mens moet vooruit in het leven, en aangezien ik nu helemaal into-cooking ben, wou ik zelf cappuccino leren maken. Dus hup, naar google (excuses voor de product placement), op zoek naar 'zelf cappucciono maken'.

Maar helaas pindakaas, elke site begon z'n uitleg met: "Een lekker kopje cappuccino begint met het maken van een kopje espresso met vergemalen koffiebonen." Gadver, ik heb helemaal geen koffiebonen en nog veel minder een koffiemaler. Ik wil immers mijn koffiezetmachine gebruiken! Goed, dan maak ik wel gewoon een semi-cappuccino met lekkere sterke koffie.

Het tweede probleem dat de kop op stak was dat ik zo'n professioneel stoomding nodig had om melkschuim te maken. Naar mijn gevoel liet google me in de steek. Maar ergens along the road vond ik de vermelding van een melkopschuimer. In de blokker kostte dat ding nog geen drie euro! (Lees: 2 euro 99)

 

Dus daar stond ik dan deze ochtend. Ik had koffie gezet (eigelijk gewone in plaats van sterke, maar per ongeluk) en mijn melkopschuimer in de aanslag. Ik warmde enkele lepels halfvolle melk op (Ik weet het, voor het beste resultaat moet het volle melk zijn. Maar ik wil geen halve liter daarvan overhouden nadien, ik lust die namelijk niet.) en 'schuimde ze op' met een beetje rietsuiker bij. En ik wéét dat je eigelijk je kopje moet vullen met 1/3 espresso, 1/3 (warme) melk en 1/3 melkschuim, maar ik had veel te veel koffie gezet om er maar zo weinig van te gebruiken. Ah, ik was toch al aan het valsspelen...

Dus: 2/3 vers gezette koffie, 1/3 warm melkschuim/melk, afgewerkt met een beetje cacao. Jum!

 

Ik weet niet of ik nu degelijk een cappuccino aan het drinken ben of gewoon een overdadig beschuimd kopje koffie, maar het is wel lekker.

Ik, Jienne, ben een brave burgersvrouw. Ik sorteer mijn afval, geef voorrang van rechts en weet dat je je fiets op het voetpad mag plaatsen zolang er één meter ruimte voor de voetgangers vrij blijft.

Ik weet ook dat achtergelaten fietsen en fietsvrakken (zonder wielen, stuur of zadel) niet thuishoren in een fietsenrek en zo de plaats innemen van studenten en hardwerkende buurtbewoners die de moeite doen om gezond te wezen en de auto te laten voor wat hij is. Daarom heb ik (Jienne, brave burgersvrouw) mijn braveburgersvrouwenplicht gedaan en gebeld naar de haal-hinderlijke-fietsen-opdienst van Stad Gent.

Ik hoop dat er tegen de examens twee parkeerplaatsjes vrijgekomen zijn voor mijn stalen ros. ^^

Ik zit half met een verkoudheid, draag ter aller tijden een sjaal om deze niet te laten ontsporen, en tóch ben ik erin geslaagd om vandaag bérgen werk te verzetten.

 

De dag begon best goed, de sint was namelijk geweest hier op kot. :) Maar reeds tijdens mijn ochtendpracticum kreeg ik door dat het niet mijn dag ging zijn. Een beetje hoofdpijn, een potdicht neusgat en veel gesnuit. Nadat ik om 13u enkele boterhammen naar binnen had gewerkt, wou ik terug naar de faculteit fietsen om aan mijn seminarieopdracht te werken - maar daarentegen ben ik in mijn bed beland met iets tegen de duwende koppijn. Niet veel later moest ik mezelf er weer uit sleuren, want om 16u had ik nog les. Nog steeds een beetje beroerd zat ik deze les uit tot half zeven. Maar daarna ben ik (eigelijk onbewust) uit de startblokken geschoten.

Terug op het kot aangekomen ben ik braaf beginnen lezen aan de twee lesartikels: klaar in een uur! (Voor het eerste artikel wil ik geen eer, dat had een lettertype van wel 153.) Daarna maakte ik een heerlijk avondmaal*, at het op (duh), deed de afwas met J. en zocht vervolgens een gemakkelijke positie met de laptop in mijn bed. Néé, niet om te chatten of facebooken of watdanook, maar om aan die (gigantische, tijdrovende) seminarieopdracht te werken. Ik heb flink doorgewerkt en ben net klaar voor vandaag, zonder me te laten afleiden. Hij is nog niet af, daarvoor moet ik morgen eerst nog wat opzoeken. Maar hé, knappe vooruitgang! En dat dus nog allemaal met mijn sjaal aan hé mensen!

 

 

 

* Voor wie het wil weten, en geloof me, je wil het weten! (En uitproberen!) Het was een aardappelpotje in de pan van gebakken aardappeltjes met rode ui, knoflook, kerstomaatjes, zongedroogde tomaatjes, enkele bascilicumblaadjes en parmezaanse kaas. Gekruid: beetje peper, medium paprikapoeder, veel peterselie. Jum! & supereasy.